Recensie: Carla Bley geeft bloedmooi concert in De Bijloke Muziekcentrum

Gent – Carla Bley en haar kwintet Lost Chords find Paolo Fresu speelde donderdagavond een bloedmooi concert in de Bijloke Muziekcentrum. Het was genieten van de prachtige composities, het subtiele samenspel en de heerlijke solo’s.

Carla Bley is een van de weinige vrouwen in de jazz, maar wel een die al sinds de jaren zestig meedraait en haar mannetje staat. Ze schreef al heel vroeg een avontuurlijk soort opera ‘Escalator over the hill’, leidde haar eigen flamboyante big band waarvoor ze heel wat muziek schreef en trekt de jongste jaren vooral met kleinere ensembles rond. Eind vorig jaar bracht ze nog een prachtige cd uit, waarop ze kerstliederen en –hymnes bewerkte: Carla’s Christmas Carols. Ze begon ooit als sigarettenmeisjes in de beroemde Birdland club in New York en groeide uit tot een van de leading lady’s in de jazz en de ongekroonde koningin van de bigbands.

Haar partner en bassist is Steve Swallow. Hij speelde nog aan de zijde van Jimmy Giuffre en Paul Bley begin jaren zestig en componeerde heel veel. Swallow ontwikkelde een heel eigen speelstijl en kan bijna gitaar spelen op zijn elektrische bas.

In De Bijloke brachten ze het programma dat ook op de cd ‘The Lost Chords find Paolo Fresu’ terug te vinden is. Bley zocht toen een trompettist om haar kwartet aan te vullen en vond Paolo Fresu, de belangrijkste Italiaanse trompet sinds Enrico Rava. Hij bleek de geknipte partner voor saxofonist Andy Sheppard, die al twintig jaar met haar optreedt. Zijn vibratoloze, sprekende speelstijl is al eerder vergeleken met die van Miles Davis. Fresu’s spel versmelt mooi met de zangerige, warme en expressieve saxofoon van Sheppard. Dat bleek ook woensdagavond. Bovendien heeft Fresu een heel sprekende en pakkende stijl. Elke noot telt bij hem. Opmerkelijk is de helderheid van zijn zinnen en zijn precieze formulering. Ook saxofonist Andy Sheppard boetseerde zijn vaak zangerige frasen. Drummer Billy Drummond vervolledigde het kwintet. Hij speelde meesterlijk ingehouden en met grote nauwgezetheid. Elke tik telt.

Ze opende met de zesdelige Bananasuite, die in het teken van de banaan staat, maar vooral een suite van diverse stemmingen is. Carla Bley, weet ook met dit kwintet een brede, soms orkestrale sound, met een ruw kantje, te creëren. Ze kiest meestal trage tempo’s, maar stopt er al eens een dramatische rhythm and blues-groove onder of geeft er een milde latintoets aan.

Piano spelen is voor Bley veeleer een karwei dan een genoegen. Dat zag je ook woensdagavond. Maar ze concentreerde zich geweldig en wist haar composities tot leven te wekken. Haar schrale pianolijnen en precies gekozen akkoorden vlocht ze er vindingrijk tussendoor. Bij haar gaan melancholie en een droog gevoel voor humor samen. Misschien was de sfeer iets te monotoon, maar het gave en aantrekkelijke concert deed dat vergeten.

De Bijloke Muziekcentrum in samenwerking met kunstencentrum Vooruit weet zich ook als jazzcentrum meer en meer op de kaart te plaatsen.

Karel Van Keymeulen – Nieuwsblad 07/05/10