De jonge reporters van WWWeg interviewden Jef Neve en Ning Kam

Tijdens de Sint-Baafsconcerten interviewden de jonge reporters van WWWeg Jef Neve en Ning Kam. De interviews kan u lezen op netlog:
Jef Neve
Ning Kam

Of lees ze hieronder!

Interview met Ning Kam

Wat zal je bij blijven van Gent?

Dat is een moeilijke vraag. Gent is zo een mooie stad, er zijn zoveel mooie dingen. Dit gebouw alleen al. Het is de eerste keer dat ik hier speel en ik ben echt overdonderd. Het is een buitengewoon mooi gebouw. De akoestiek is hier geweldig waardoor mijn muziek heel mooi kan uitkomen.

Is het altijd opnieuw een uitdaging om op te treden, of raak je het stilaan gewoon?

Het spelen voor een publiek wordt inderdaad een gewoonte. Maar aangezien ik nooit of zelden dezelfde muziek speel, blijft het voor mezelf wel steeds een uitdaging. Elk stuk is verschillend. Elk concert is verschillend, ik speel nooit volledig op dezelfde manier. Ik probeer telkens beter te spelen, mijzelf te overtreffen. Ik probeer bij elk concert een hoger niveau te bereiken.

Jouw muziek wordt als humoristisch beschreven, wat denk je dat hiermee bedoeld wordt?

Je kan moeilijk een bepaalde algemene stijl op mijn muziek plakken. Aangezien ik telkens andere stukken speel die op een andere manier worden geïnterpreteerd. Ik probeer luchtig te spelen, wat je kan beschouwen als humoristisch. Maar zeker niet alle stukken die ik speel zijn humoristisch.

Heb je een geluksbrenger bij je als je reist?

Nee, ik geloof niet in geluksbrengers. Ik denk dat je altijd hard moet blijven werken om een hoog niveau te kunnen behalen. Een geluksbrenger veranderd daar volgens mij niks aan. Ik geloof wel in God. Voor elk concert bid ik. Hij is een soort van geluksbrenger voor mij.

Heb je nog genoeg vrije tijd?

Ja, ik vind dat je daar tijd voor moet maken. Als je niet genoeg vrije tijd hebt, moet je maar tijd maken.

Wat zijn je hobby’s naast muziek?

Ik hou heel erg van lange afstand lopen, het is een recente liefde. Wanneer je een lange tijd loopt, kan je over heel veel nadenken. Je kan je brein echt trainen om niet op te geven. Wanneer je overal pijn hebt, kan je toch doorgaan. Je brein moet je lichaam voor de gek houden om toch nog een volgende stap te kunnen nemen, en er niet aan te denken hoe lang je nog moet lopen. Het geeft me een energieboost.
Het is een totaal andere boost dan diegene die ik krijg wanneer ik optreed.Want dan krijg ik energie door de muziek, ook al ben ik heel erg moe. Bij het lopen heb je energie, of heb je er geen, niks aan te veranderen.

Wat was je geworden, als je geen muzikant zou zijn?

Dat is een moeilijke vraag, ik ben er zeker van dat als je mij dit volgende week vraagt, dat ik iets anders antwoord. Wat me tof lijkt is een gids in de bergen. Het lijkt me ongelooflijk om eens de Mount Everest te beklimmen,en dan speel ik viool op de top van de berg (lacht).

Heb je nog tips voor beginnende muzikanten?

Als je er echt voor gaat, dan bereik je het wel. Met het nodige geduld, enthousiasme en uiteraard heel veel oefenen ben ik er zeker van dat je een goede muzikant zal worden. :)

WWWeg-reporters

Intervieuw met Jef Neve

Jef Neve is een jazzpianist en componist. Hij heeft al bij Get Ready gespeeld, speelt samen met het Jef Neve trio, op Boomtown is hij vrijdag te bewonderen samen met Gabriel Rios en wij zagen hem spelen met Alexander Gurning op OASE, een unieke concertreeks in de historische refter van de Gentse Sint-Baafssite, georganiseerd door De Bijloke Muziekcentrum.

Wat doe je het liefst een klassiek concert voor een zittend publiek spelen of een swingend concert voor een springende massa zoals op Boomtown?

Ik vind het allebei een uitdaging. Ik probeer bij beide de sfeer te respecteren en er iets mee gedaan te krijgen. Als je nu zou zeggen dat ik moet kiezen, zou ik dat heel moeilijk vinden. Hier in de Sint-Baafsabdij bijvoorbeeld is het echt een fantastische plek om te spelen, een prachtige locatie en dan de mensen die stil zitten en aandachtig luisteren.
De optredens met Gabriel kunnen dan wel een rechtstaand publiek verdragen, daar zou deze locatie dan een beetje raar voor zijn. De locatie bepaalt vaak het publiek en ook het speelplezier. Vorige week heb ik gespeeld op een prachtige locatie, het leek een beetje hierop maar dan in een VIP tent, maar er zaten allemaal rijke ‘papzakken’ te eten en niemand luisterde. Dan heb je echt het gevoel dat je fout staat geprogrammeerd. We waren precies een achtergrondorkestje terwijl wij echt met een luisterprogramma kwamen. Ik vind het helemaal geen probleem om achtergrondmuziek te spelen maar dan moeten ze het ons op voorhand zeggen, dan bereiden we ook achtergrondmuziek voor. Dus er moet een steeds een goede samenhang zijn van publiek en locatie.

Ga je er van uit dat een klassieke opleiding vereist is om jazz te kunnen spelen? (omdat je jazz eerder op gevoel speelt)

Ik denk niet dat het nodig is, ik ken ook tamelijk wat jazz muzikanten die geen klassieke opleiding hebben gehad. Maar wij hier in Europa hebben de jazz niet echt in onze cultuur zitten. Als je bijvoorbeeld kijkt naar Amerika daar leren ze op school reeds jazz liedjes als de kinderen klein zijn. Ook is jazz daar heel lang veel op de radio geweest. Terwijl wij eerder met popmuziek of klassieke muziek zijn opgegroeid. Die jazzmuziek zit gewoon niet in onze genen.
Ik kan wel zeggen dat een klassieke opleiding voor mij wel heeft geholpen om jazz beter te leren verstaan.

Welk gevoel roept piano spelen bij je op?

Dat kunnen heel verschillende gevoelens zijn, dat hangt heel sterk af van de muziek. Vaak is het een ‘happy’ gevoel. Maar soms zoals vandaag is dat een heel ander gevoel, het is best wel moeilijk wat ik vandaag moet doen, dan is dat eerder een diep gevoel van concentratie. Een beetje zoals een belangrijk examen afleggen. Maar bij elke muziek die ik speel is dat anders.

Zou je je een leven zonder muziek kunnen voorstellen?

Nee. Ik heb het gevoel dat ik muziek echt nodig heb en eigenlijk denk ik dat iedereen muziek nodig heeft. Stel je maar eens een leven voor zonder muziek, dat zou echt enorm raar zijn. Eigenlijk is er constant wel ergens muziek. Ik denk dat je muziek nodig hebt om af en toe eens weg te zijn van de realiteit. Pas op, af en toe kan ik wel genieten van een plaats waar geen muziek is. Maar dan merk ik al rap dat ik toch weer aan het luisteren ben naar de geluiden rondom mij.

Speelt je bekendheid je parten in je dagelijkse leven?

Parten spelen vind ik een te sterke uitdrukking. In mijn geval valt dat eigenlijk heel erg mee. Ik ben iemand die niet uit een hypercommercieel milieu komt. Ik heb een soort van bekendheid waarbij mensen respect hebben voor wat ik doe ze herkennen me wel, maar meestal respecteren ze dan ook een bepaalde afstand. Het is niet zo dat ik niet rustig op een terrasje in Gent kan zitten. Er zijn altijd wel een paar mensen die kijken maar dat valt echt heel goed mee. Mijn lief moet er wel aan wennen, aan mijn bekendheid.

Wat is het gênantste dat je al hebt meegemaakt tijdens een optreden?

Daar moet ik eens goed over nadenken. Lang geleden ben ik eens van het podium gevallen. Het was een klein podium en op een gegeven moment zag ik niet dat het podium gedaan was, ik dacht ik kan wel nog achteruit, ik zat op mijn stoel en opeens ben ik achterovergevallen. Dat vond ik toch tamelijk gênant.
Vroeger heb ik nog bij Get Ready gespeeld, daar heb ik ook nog een gênant moment meegemaakt. We speelden in de Ancient Belgique: zogezegd een liveconcert. Het drumpodium is toen in brand gevlogen door een paar spots. Toen de mannen van het podium vluchtten liepen de stemmen gewoon door, dus er was een bandje aan het spelen. Daar ging ons ‘liveconcert’. Ongetwijfeld zijn er nog gênante momenten geweest, maar voor mij waren dit toch al twee serieus gênante.

Moest je op dit moment een gratis ticket kunnen krijgen voor eender welk optreden, welke zou je kiezen?

Marta Argerich op 4 september in het paleis voor schone kunsten. Dat is een heel goede pianiste, ze speelt echt op topniveau. Ze komt dan een Beethoven programma spelen en dat wil ik echt voor geen geld van de wereld missen.

Stel: je moet vertrekken naar een onbewoond eiland, welke drie voorwerpen neem je mee?

Sorry, het gaat echt als een freak klinken maar ik vrees dat er al een piano gaat bij zitten. (lacht) Een CD dan, of nee dat is zo zielig als ik er maar 1 kan meenemen. Ah, een iPod, daar kan je veel muziek in steken. En wat zou ik nog meenemen? Een zwembroek, dan kan ik veel gaan zwemmen.

Hoe blijf je met de voeten op de grond, na al die lovende kritiek?

Dat is heel makkelijk. Ik denk dat het heel erg van je opvoeding afhangt. Ik kom van een klein dorpje in de Kempen en er is me altijd meegegeven “doe maar gewoon, dat is al zot genoeg!”. Bij ons thuis zou er niemand moeten gaan zweven, daar zouden ze eens heel hard mee moeten lachen. In die zin is het voor mij dus echt niet moeilijk. Ik lees eigenlijk ook heel weinig van die kritiek.

Bedankt voor het interview!

WWWeg-reporters