Onmiddellijk na de eerste doorloop werd Brahms’ ‘Ein deutsches Requiem’ omschreven als een “begrafenis van de goede smaak”. Inmiddels weten we beter.

Als groot kenner van de Lutherbijbel stelde Brahms zelf een bloemlezing samen uit het Oude en het Nieuwe Testament. Deze ontroerende treurzang is te lezen als een majesteitelijke afscheidsgroet, waarin koor, solisten en orkest zich samen met de luisteraar bezinnen over de zaligmakende berusting in sterfelijkheid. Minstens zo verheven zijn de vier meditaties van Olivier Messiaen op het mysterie van de Hemelvaart van Christus. Extatische religieuze lyriek, met een indruk ook van tijdeloosheid…