Vier jaar lang zwoegde Robert Schumann op zijn eerste pianoconcerto, dat door zijn evenwaardige dialoog tussen orkest en solist ingaat tegen de heersende trend om het technische kunnen van de solist te etaleren.

Bruckner leefde in de schaduw van Brahms en werd door critici steeds opnieuw aangevallen als een volgeling van Wagner. Tijdens zijn leven vonden zijn symfonieën dan ook nauwelijks bijval. Vandaag is dat wel even anders. Het adagio van de zevende, of ‘de lyrische’, duidde Bruckner als een “voorgevoel van de dood van Wagner”. “Ooit kwam ik zeer bedroefd naar huis,” zo vertelde hij, “en dacht bij mijzelf dat de meester onmogelijk nog lang kon leven. Toen viel mij het adagio in.”