Fred Van Hove - Wilbert De Joode - Barry Guy
B3B: Fred Van Hove (piano) – Wilbert de Joode (bas) – Barry Guy (bas)
Zaterdag 27 maart | 20:00 | Toegangsgebouw
Drie rasmuzikanten samen in een even ongebruikelijke als avontuurlijke combinatie.
Fred Van Hove (B, 1937) behoort tot het selecte kransje pioniers dat in de jaren zestig/zeventig de nieuwe improvisatiemuziek op de wereldkaart zette en sindsdien blijft heruitvinden. Hij maakte destijds deel uit van het historische trio met Peter Brötzmann en Han Bennink, zette een eindeloze reeks duo’s op (Braxton, Mangelsdorff, Lacy…), en liet zich opmerken als de revolutionaire kracht achter de Werkgroep Improviserende Musici en het Free Music festival. In de US en Japan wordt hij steevast beschreven als ‘legendarisch’, in eigen land wordt hij al te zelden gehoord.
Barry Guy (UK, 1947) bewandelt al meer dan 40 jaar de fijne lijn tussen compositie en improvisatie. Zijn interesse reikt van oude muziek tot geïmproviseerde krachtmetingen. Hij was een kompaan van het eerste uur van Evan Parker, Derek Bailey & Co en de man achter het indrukwekkende London jazz Composers Orchestra, nu het Barry Guy New Orchestra. In 1988 speelde hij een opvallende rol in het monumentale festival rond pianist Cecil Taylor in Berlijn.
Wilbert de Joode (NL, 1955) behoort tot het kruim van de avontuurlijke Amsterdamse scene. U kent hem als de vaste bassist van de ensembles van Michiel Braam, Ab Baars en Eric Boeren. Het krachtige en aparte geluid van zijn contrabas (met darmsnaren) kleurde talloze internationale samenwerkingen, onder andere met Ken Vandermark en dichter bij huis met Bart Maris.
Alle drie staan ze ook bekend voor hun meeslepende soloconcerten. Op aanstichten van Van Hove verenigden ze zich in dit trio met een ongekende overvloed aan snaren allerhande. Daarover schrijft Van Hove:
Van de 88 toetsen die een piano heeft zijn er 66 die 3 snaren nodig hebben om één toon voort te brengen, 12 hebben 2 snaren nodig, 10 doen het met 1, dat geeft een totaal van 232 snaren.
Normaal heeft een contrabas 4 snaren, soms 5 of 6, sporadisch nog enkele meer.
Een duo bas/piano is dan ook een zeer precaire onderneming, de bas geraakt verstrikt in het snarenspinnenweb van de piano en de piano zelf kan slechts zéér voorzichtig opereren.
Helemaal anders wordt het met 2 bassisten.
Het recept is:
• de piano in het midden, geprangd tussen de bassen (om incest te vermijden)
• men neme 2 bassisten van liefst verschillende nationaliteiten
