Symfonisch 1

Philippe Herreweghe neemt met deFilharmonie het voortouw. Liefst drie maal bestijgt hij het dirigentenschavot. Niet om zijn hoofd te laten rollen, maar om triomfen te vieren. Tweemaal buigt hij zich over Mahler: in het ene geval brengt Bruckner evenwicht en in het andere de herontdekte Rott. Daarnaast kan hij zich met het Collegium Vocale Gent ten volle buigen over de ‘Jaargetijden’ van Haydn, tot nader order nog altijd een meesterlijk oratorium. De twee andere concerten worden geleid door respectievelijk Michael Schønwandt en Martyn Brabbins. Brabbins laat het Engelse repertoire weerklinken en Schønwandt verdiept zich in… Mahler. Wat hebben we en wat heeft deFilharmonie toch met Mahler? Wel, de man wordt wereldwijd herdacht, hertaald, onder het fineermes gelegd, want in 2010 is het 150 jaar geleden dat hij geboren werd en in 2011 100 jaar geleden dat hij stierf. Afdalen in de muziek van Mahler is zeker een uitdaging, want deze meest invloedrijke laatromantische componist uit Oostenrijk staat niet alleen goed in de academische, encyclopedische of muziekgeschiedenisboeken… Wat Mahler uit de pen toverde aan noten, vlaggetjes en bolletjes is ook hartstochtelijk, prangend, ontroerend en ja, mooi. We krijgen inzage in zijn orkestliederen via de verrukkelijk zingende Dagmar Pecková en de al even geraffineerd interpreterende Dietrich Henschel. We horen ook de ‘Negende Symfonie’, zowat het symbolisch eindpunt van de 19de-eeuwse romantische schrijfstijl en gezien de tiende niet is afgeraakt, tevens Mahlers laatste groot muzikaal exploot.