Miry

De bewondering voor het strijkkwartet heeft veel te maken met de lange, moeizame weg die vier strijkers afleggen alvorens in het Walhalla te belanden. Voor de tweede maal op rij brengen we dit repertoire in de Miryzaal van Hogeschool Gent Conservatorium, een historische zaal waar kamermuziek tot in de fijnste details weerklinkt. Het kransje internationale kwartetten dat het seizoen 2010-2011 gestalte geeft, luistert naar de namen Tetzlaff, Arcanto, Kryptos, Aviv en Mosaïques. Hoe verschillend ook, zonder uitzondering hebben ze het volgende gemeen: alle musici afzonderlijk beheersen als geen ander de strijkstok en hebben zich bekwaamd in het ultieme Fingerspitzengefühl, maar zonder uitzondering staat de gezamenlijke interpretatie op de voorgrond. Voor de programma’s vertrekken ze graag vanuit Haydn, de man die het strijkkwartet als genre vorm gaf en tot volmaakte rijpheid opvoerde. Hij buitte muzikale thema’s en motieven tot het uiterste uit, waarbij hij steeds weer tot nieuwe oplossingen kwam. Zoals gebruikelijk hebben we oog voor musici die naast het strijkkwartet ook op andere terreinen uitblinken. Specifiek verwijzen we naar Jean-Guihen Queyras, lid van Arcanto, en naar Nathan Braude, een jong talent dat de hemel in geprezen wordt en door Aviv werd ingelijfd. En zoals elk seizoen besteden we ook aandacht aan de darmsnaren. Met Quatuor Mosaïques hebben we wat dat betreft de grootmeesters in huis gehaald. Interessant om te horen hoe hun Mozart, Haydn en Beethoven klinkt in vergelijking met topuitvoeringen van collega-kwartetten die op moderne instrumenten spelen.