East of Eden
De klassieke en religieuze tradities uit het Nabije, het Midden en het Verre Oosten blijven een onuitputtelijke bron van inspiratie. Ustad Sayeeduddin Dagar opent met drupad, een Indiase traditie die ontstond uit de recitaties van de Vedische teksten in de hindoetempels. Zijn vertolking van het onbewogen woord is onaards schoon. Bovenaards kunstzinnig is ook de Turkse klassieke muziek die Dogan Dikmen met zijn Akis Ensemble brengt. Verspreid over een periode van zeshonderd jaar, van de Sublieme Porte tot de Turkse republiek, schetsen zij een beeld van de aristocratische muziek. Het klassieke oeuvre kent ook in Iran nog altijd veel bewonderaars, zeker als het gaat om liederen getoonzet op teksten van dichters als Hafez, Rumi en Eqbal. De jonge talentvolle Iraanse zanger Ashkan Kamangari slaagt erin om de doordringende poëzie op sublieme wijze te vertolken. Perzische muziek liet tot in Japan (!) sporen na, o.a. in de gagaku, de keizerlijke hoftraditie. Het ensemble Osaka Gakuso brengt voor het eerst in ons land een authentieke voorstelling van zo’n hofritueel, dat in het huidige Japan ook nog in tempels en bij schrijnen te horen is. We eindigen dichter bij huis, in Constantinopel, Jeruzalem, Alexandrië en Antiochië waar de Byzantijnse kerkzang haar hoogtepunt kende. Frédéric Tavernier-Vellas en zijn Solisten van de Byzantijnse Muziek stellen een passieconcert samen met gezangen uit de Goede Week, liederen die tot de mooist uitgewerkte behoren binnen deze toch al rijke erfenis.
